Herplaatsingen

 

Widok heeft een nieuwe mand gevonden!
 

Gelukkig hebben de meeste Tatra's hun hele leven lang dezelfde baasjes. Jammer genoeg komt het door omstandigheden wel eens voor dat er eentje herplaatst moet worden. Dit kan zijn omdat bijvoorbeeld het gezin uit elkaar valt door een scheiding of overlijden of dat de gezinssituatie wijzigt,  waardoor de hond niet meer tot zijn recht komt. Het kan voorkomen dat een Tatra die bij een fokker woont uiteindelijk niet geschikt is om in het fokprogramma te worden op genomen. Het komt ook wel eens voor dat gekozen wordt voor herplaatsing als bijvoorbeeld de tweede hond niet goed kan opschieten met de eerste hond des huizes.
Helaas komt het ook voor dat er Tatra's niet of onjuist worden opgevoed en daardoor als een onbetrouwbare of valse hond gezien wordt. Bedenk dan dat er niet één hond vals of agressief geboren wordt maar dit meestal met de omstandigheden te maken heeft.
 
Mocht u twijfelen om een herplaatser in huis te nemen, realiseert u dan dat niet elke hond die herplaatst wordt, een hond met een slecht verleden is of een slecht karakter heeft. Elke hond verdiend een tweede kans. Als u genoeg geduld heeft en de hond een geborgen omgeving kan bieden, zult u er zeker een goede en trouwe kameraad voor terug krijgen.

Hieronder kunt u lezen hoe Tonnie een derde kans kreeg en daarna weer een liefdevol en gelukkig leven had.
Heeft u ook een herplaatser een nieuwe kans gegeven en wilt u hem/haar ook 'in the picture' zetten? Stuur Uw verhaal en foto naar ons.

Herplaatsers in the picture

Bacus

We hebben 2e Pinksterdag 2010 onze geliefde Tatra Bacus, spreek uit Batoes, in moeten laten slapen.
Ik wilde toch graag even mijn verhaal vertellen aan uw club omdat het een geweldige hond was en dat je het met de zgn herplaatsers erg goed kunt treffen al is hij dan veel te vroeg overleden.
Als pup van 5 weken oud werd hij in Polen ergens van een markt bij zijn moeder vandaan gehaald en zo kwam hij hier in Nederland bij mensen die al een Duitse herder reu hadden. Dat boterde niet en hij moest dan toch maar weg. Dat getob heeft nog anderhalf jaar geduurd, totdat mijn collegaatje me het verhaal vertelde en vroeg of wij hem er niet bij wilden hebben. We hadden onze lieve Leonberger Bob al, ook een reu van dezelfde leeftijd dus ja we wilden het wel proberen mits Bob het zou accepteren. We hebben het slim aangepakt en op neutraal terrein afgesproken. Het was even aftasten, een grommetje en toen spelen en hij is gelijk mee met ons naar huis gegaan en Nooit!! meer weggeweest!
Het was 8 poten op een buik, het is altijd geweldig gegaan. We hebben alles ondernomen, gewandeld, gerent, spelen, zwemmen, Bacus was eindelijk meer een pootje bader maar dat mocht de pret zeker niet drukken, blaffen naar andere honden noem maar op. Omdat Bacus zijn achterhand niet goed ontwikkeld was, als pup nooit goed uitgelaten, begaf na een jaar dolle pret zijn knie het. Nieuwe pees erin gezet en na veel liefde, zorg en aandacht en geduld van onze Bob is dat weer goed gekomen. Totdat hij problemen kreeg met het opstaan, foto’s gemaakt van zijn rug, spondylose, medicatie, acupunctuur wat wel aardig hielp tot weer een jaar later zijn andere knie het ook begaf. Nieuwe pees liefde, zorg en ook dat hebben we overwonnen. de laatste paar jaar liep hij eigenlijk best goed,we deden onze rondjes lekker rustig aan, tot die vreselijke zaterdagavond 22 mei 2010.

Van het een op het andere moment kreeg hij een heftige epilepsieaanval, paniek, schrik, dierenarts erbij, even afwachten misschien was het wel een incident. Helaas volgden er die nacht erop nog 4 aanvallen, weer dierenarts, huilen, we konden niks meer voor hem doen,dan ons verstand gebruiken en hem verder lijden besparen. Maar het doet pijn, heel veel pijn. Het verlies is groot, ook voor onze Bob, die mist ook zijn maatje. Gelukkig heb ik die lieverd nog, maar hij is ook al 8.en het gemis is er niet minder om.

Het was een KANJER van een hond, lief, aanhankelijk, trouw en mooi.
We zullen hem nooit vergeten en hebben er nooit geen seconde spijt van gehad dat we hem “geadopteerd” hebben. Hij heeft die 6 ½ jaar dat hij bij ons is geweest ondanks de mankementjes een geweldig leven gehad. Mijn partner zei toen we hem in moesten laten slapen 'we hebben hem gered en tot hier gebracht.'

Rust zacht lieve Bacus we zullen je nooit vergeten.

Tanja Visser

 

Gawelka z Poldery Holenderski
roepnaam: Tonnie

Tonnie is als pup bij mijn ouders weggegaan naar haar eerste baasje die al een Tatra had van mijn ouders, ze kwam bij haar tante terecht. Tot zover ging het ook allemaal goed. Helaas was de relatie van haar baasje over en is in een diep dal terecht gekomen. Jammer genoeg ten koste van de honden. Tonnie heeft daar het zwaarst onder te lijden gehad, ze was nog een jonge hond en de verdere socialiseringsperiode is niet goed benut. Ook heeft ze veel thuis gezeten en weinig meegemaakt.  Helaas heeft ze ook slecht eten gekregen en ze was erg mager toen ze weer bij mijn ouders terug kwam.
Na ongeveer een half jaar is ze met nieuwe baasjes meegegaan die al haar broer hebben. Maar een Tatra is niet de makkelijkste hond en jammer genoeg is het hier ook weer fout gegaan. De mensen hebben hun best gedaan, echt waar maar ik kon merken dat Tonnie veel meer duidelijkheid nodig heeft gehad.
Na ongeveer een jaar tot anderhalf weer liefdevol bij mijn ouders te hebben gewoond, hebben we Tonnie meegenomen. Ik was met mijn vriend naar Duitsland verhuisd waar we voldoende tijd en ruimte hebben. In het begin heeft ze me echt uitgetest, maar sinds mijn 12e of 13e jaar ken ik de Tatra en ik wist dus ongeveer welke truckendoos ze open ging trekken. Ze keek me af en toe ook echt aan van: "Hoe weet jij dat nou ?????"
Het is een schat van een hond, wij zijn blij dat we haar mee hebben genomen, ze fleurt helemaal op. Als mijn ouders haar weer  zien zeggen ze dat ze er goed uitziet! Ze is rustiger geworden in huis en betrouwbaar. Mijn neefje van een jaar heeft haar bijvoorbeeld zelfs wel eens met een speelgoedje vol op haar kop gemept en ze knipperde alleen maar met haar ogen. Ik heb wel ingegrepen maar het zegt wel hoeveel vertrouwen ze terug heeft gevonden.

In het begin dat we haar hadden was ze schrikachtig. Als ze lag te slapen en er stapte per ongeluk iemand op haar "hapte" ze, dit doet ze al lang niet meer.
Mijn broertje zegt dat ze rustiger uit haar ogen kijkt en mijn zus vind het een hele andere hond geworden. Ik heb heel duidelijk gemaakt wat ze wel mag en wat niet niet, maar haar goede lieve karakter is natuurlijk ook belangrijk. Je kunt nog zo je best doen maar het moet wel in de hond zitten. Alleen met andere honden in de buurt kan ze soms problemen hebben. Met de Newfoundlander van de buren heeft ze steeds ruzie maar met de hond van de buren daarnaast wil ze spelen. Dat hondje is alleen zo klein en Tonnie is een beetje onhandig dus dat proberen we maar niet uit, maar als we haar tegen komen begint Tonnie te piepen en te huilen aan de riem! Zo graag wil ze spelen met haar.
 
Ik ben blij dat wij Tonnie een nieuw huisje hebben kunnen geven, we genieten al ruim twee jaar van onze witte muts (liefkozend bedoeld) en ze verdient dat net zo goed als iedere andere Tatra.

Hartelijke groeten van Melanie

(noot: Tonnie is op 9 juli 2009 overleden)


© Tatra-Club Owczarek Podhalanski