Herplaatsing
Bacus
We hebben 2e
Pinksterdag 2010 onze
geliefde Tatra Bacus,
spreek uit Batoes, in
moeten laten slapen.
Ik wilde toch graag even mijn verhaal vertellen aan uw club omdat het een geweldige hond was en dat je het met de z.g.n. herplaatsers erg goed kunt treffen al is hij dan veel te vroeg overleden.
Als pup van 5 weken oud werd hij in Polen ergens van een markt bij zijn moeder vandaan gehaald en zo kwam hij hier in Nederland bij mensen die al een Duitse herder reu hadden. Dat boterde niet en hij moest dan toch maar weg. Dat getob heeft nog anderhalf jaar geduurd, totdat mijn collegaatje me het verhaal vertelde en vroeg of wij hem er niet bij wilden hebben. We hadden onze lieve Leonberger Bob al, ook een reu van dezelfde leeftijd dus ja we wilden het wel proberen mits Bob het zou accepteren. We hebben het slim aangepakt en op neutraal terrein afgesproken. Het was even aftasten, een grommetje en toen spelen en hij is gelijk mee met ons naar huis gegaan en Nooit!! meer weggeweest!
Het was 8 poten op een buik, het is altijd geweldig gegaan. We hebben alles ondernomen, gewandeld, gerend, spelen, zwemmen (Bacus was eindelijk meer een pootje bader maar dat mocht de pret zeker niet drukken), blaffen naar andere honden, noem maar op. Omdat de achterhand van Bacus niet goed ontwikkeld was, als pup nooit goed uitgelaten, begaf na een jaar dolle pret zijn knie het. Nieuwe pees erin gezet en na veel liefde, zorg en aandacht en geduld van onze Bob is dat weer goed gekomen. Totdat hij problemen kreeg met het opstaan, foto’s gemaakt van zijn rug, spondylose, medicatie, acupunctuur wat wel aardig hielp tot weer een jaar later zijn andere knie het ook begaf. Nieuwe pees liefde, zorg en ook dat hebben we overwonnen. de laatste paar jaar liep hij eigenlijk best goed,we deden onze rondjes lekker rustig aan, tot die vreselijke zaterdagavond 22 mei 2010.
Van het een op het andere
moment kreeg hij een heftige
epilepsieaanval, paniek,
schrik, dierenarts erbij,
even afwachten misschien was
het wel een incident. Helaas
volgden die nacht erop nog 4
aanvallen, weer dierenarts,
huilen, we konden niks meer
voor hem doen
dan ons verstand
gebruiken en hem verder
lijden besparen. Maar het
doet pijn, heel veel pijn.
Het verlies is groot, ook
voor onze Bob, die mist ook
zijn maatje. Gelukkig heb ik
die lieverd nog, maar hij is
ook al 8
en het gemis is er
niet minder om.Het was een KANJER van een
hond, lief, aanhankelijk,
trouw en mooi.Ik wilde toch graag even mijn verhaal vertellen aan uw club omdat het een geweldige hond was en dat je het met de z.g.n. herplaatsers erg goed kunt treffen al is hij dan veel te vroeg overleden.
Als pup van 5 weken oud werd hij in Polen ergens van een markt bij zijn moeder vandaan gehaald en zo kwam hij hier in Nederland bij mensen die al een Duitse herder reu hadden. Dat boterde niet en hij moest dan toch maar weg. Dat getob heeft nog anderhalf jaar geduurd, totdat mijn collegaatje me het verhaal vertelde en vroeg of wij hem er niet bij wilden hebben. We hadden onze lieve Leonberger Bob al, ook een reu van dezelfde leeftijd dus ja we wilden het wel proberen mits Bob het zou accepteren. We hebben het slim aangepakt en op neutraal terrein afgesproken. Het was even aftasten, een grommetje en toen spelen en hij is gelijk mee met ons naar huis gegaan en Nooit!! meer weggeweest!
Het was 8 poten op een buik, het is altijd geweldig gegaan. We hebben alles ondernomen, gewandeld, gerend, spelen, zwemmen (Bacus was eindelijk meer een pootje bader maar dat mocht de pret zeker niet drukken), blaffen naar andere honden, noem maar op. Omdat de achterhand van Bacus niet goed ontwikkeld was, als pup nooit goed uitgelaten, begaf na een jaar dolle pret zijn knie het. Nieuwe pees erin gezet en na veel liefde, zorg en aandacht en geduld van onze Bob is dat weer goed gekomen. Totdat hij problemen kreeg met het opstaan, foto’s gemaakt van zijn rug, spondylose, medicatie, acupunctuur wat wel aardig hielp tot weer een jaar later zijn andere knie het ook begaf. Nieuwe pees liefde, zorg en ook dat hebben we overwonnen. de laatste paar jaar liep hij eigenlijk best goed,we deden onze rondjes lekker rustig aan, tot die vreselijke zaterdagavond 22 mei 2010.
We zullen hem nooit vergeten en hebben nooit een seconde spijt gehad dat we hem “geadopteerd” hebben. Hij heeft die 6 ½ jaar, dat hij bij ons is geweest ondanks de mankementjes, een geweldig leven gehad. Mijn partner zei toen we hem in moesten laten slapen 'we hebben hem gered en tot hier gebracht.'Rust zacht lieve Bacus we zullen je nooit vergeten.
Tanja Visser